In de tweede helft van de 20e eeuw waren er twee Kannenaren, die naar de missie trokken en daar ook overleden. De laatste missionaris was Damien Gijsbrechts, die naar Haïti trok en daar in de hoofdstad Port-au-Prince overleed. Daarvoor kenden we Renier of René Nicolaes als missionaris.
Daar moest ik onmiddellijk aan denken toen ik bij de herdenking van het neerstorten van een Brits vliegtuig op 19 augustus 1941 op de Tiendeberg van Ivo Thys, voorzitter van het herdenkingscomité Samuel Norcross, een stencil kreeg, waarvoor dank. Op die stencil stond geen vermelding van een datum. Uit de brief blijkt duidelijk dat het gaat om een bedelbief van pater René Nicolaes, assumptionist en missionaris in Columbia. Deze brief werd aan Ivo overhandigd door zijn zus. In de brief vermeldt pater René dat hij “weldra in een ander werelddeel” zal zijn en hoopt op het gebed van de lezer. Maar hij moet er ook naar toe reizen en er zorgen voor een woning en alles wat een verblijf in een ander werelddeel met zich meebrengt. Het stencil moet dan eind jaren ’40 gemaakt en Of het een brief was, die in het hele dorp Membruggen verspreid werd of alleen gestuurd naar bekenden, is niet duidelijk. Hij vraagt geld, dat gestort kan worden op de rekening van de paters Assumptionisten in Brussel, of bezorgd op zijn adres in Kanne in de Oudeweg nummer 231.

Renier Nicolaes is in Kanne op 18 juli 1913 geboren als oudste kind van Louis Pierre Nicolaes (1886-1919) en Anna Viseur (1887-1964). Anna werd in de volksmond Anna Bleu genoemd. In 1916 werd nog een dochter geboren Maria (1916-2011). In 1919 stierf vader Louis Pierre en daarna werden beide kinderen door Anna opgevoed. Zij hertrouwde in 1922 met Gerard Hardy, met wie zij nog vier kinderen kreeg. Een van de vier, Jean Hardy (1926-2008), is ook priester geworden maar later uitgetreden en gehuwd. René was van zijn 12 jaar intern in het juvenaat van de paters Assumptionisten te Zepperen. Hij volgde daarna wijsbegeerte te Leuven en theologie in St.-Gérard (bij Namen). Zijn priesterwijding vond plaats op 11 februari 1940 in Leuven.

Pater René gaf gedurende 5 jaar kerkgeschiedenis en liturgie in het theologisch studiehuis van de paters Assumptionisten te St.-Gerard. In augustus 1946 werd hij overgeplaatst naar de school te Zepperen van waar hij zijn priestertaak in het klooster en in de omliggende dorpen voortzette.
In datzelfde jaar kreeg hij van pater Provinciaal de vraag om naar Columbia te reizen om samen te werken met de paters Lambert en Renaat die eind september een stichting van een Assumptie-missiepost in Cali begonnen waren. Na enige aarzeling gaat hij in op de vraag van zijn overste en trekt hij in 1947 naar Cali in Columbia.
Op 22 juni 1951 stichtte pater Renier (maar in Columbia noemen ze hem Nicolas) Nicolaes de “Sociaal-Syndicale beweging UTRACAL” in het bisdom Manizales. Tevens stichtte hij “Les Misioneras de la Cruz”, alsook de mannelijke tak “Los Misioneros de la Cruz” te Bogota. Vele lekenhelpers en –helpsters, alsook missionarissen hebben zich bij hem gevoegd. In het Instituut voor Leren en Leven staat Nicolas Nicolaes als stichter vermeld. Op de website van de organisatie https://www.eduvida.com.co/nosotros/staat het volgende, uiteraard in het Spaans, over hun stichter.
“Pater Nicolas Nicolaes, stichter van de Fraternidad Misionera de la Cruz, werd geboren in België op 18 juli 1913 en overleed in Manizales, Colombia op 7 maart 1992. In 1940 werd hij vanaf zijn postulaat tot priester van de Assumptie gewijd en maakte hij zich zorgen over het leven van de mensen ver van God. Hij overwoog een beweging van evangelisten in België op te richten, maar werd door zijn overste naar Colombia gestuurd, waar de oprichting van een huis van de Assumptionisten in Cali was begonnen. Bezorgd over de Europese ontkerstening aarzelt hij om het voorstel van zijn superieur te aanvaarden. Hij ging op bedevaart om het schrijn van Onze-Lieve-Vrouw van Kortenbos te raadplegen. Eenmaal daar, geknield voor het kleine beeld, had hij een paar Weesgegroetjes gebeden, toen deze gedachte heel duidelijk door zijn hoofd ging: “Wat je hier niet kunt doen, kun je daar doen.” Eenmaal in het klooster schreef hij de aanvaardingsbrief van zijn benoeming voor Colombia. Op 4 maart 1947 arriveerde hij in Barranquilla om door te reizen naar Cali. Op 11 februari 1948 werd hij overgeplaatst naar Bogotá om een Assumptionistisch huis te stichten. Hij verloor al zijn bezittingen op 9 april 1948 bij de Bogotazo[1]. Hij ontmoette als pastoor in Santa Sofía María Teresa Peralta met wie hij de eerste stappen zette op weg naar de oprichting van de FMC. 7 jaar van gebed, voorbereiding en strijd volgden om de stichting concreet te starten. Gedurende 37 jaar promootte hij met grote vasthoudendheid de ontwikkeling van de FMC en liet hij als erfenis een evangeliserende beweging voor de Kerk na. Zijn hele leven was hij de drager van een boodschap van toewijding aan God, van geloof en evangelisatie. Hij viel op als een enthousiaste, opgewekte en ondernemende apostel. Zijn manier om God te antwoorden en de Kerk lief te hebben boven al haar zwakheden is een onuitwisbaar getuigenis”.
Op 24 november 1990 werd de eerste Columbiaanse missionaris van het Kruis gewijd.
In het parochieblad van Kanne van 25 maart tot 1 april 1990 wordt vermeld dat pater René Nicolaes binnenkort zijn 50-jarig priesterjubileum viert. In Kanne werd daarna een vergadering belegd voor het organiseren van een groots missiefeest. Het feest zal plaats hebben op zondag 7 okt. 1990. Enkele Colombiaanse missionarissen alsook twee Belgische paters nl. Frans Brepoels en Guy Deltour zullen het gouden jubileum van Pater René op 7 oktober 1990 in Kanne komen mee vieren. Het huldefeest werd ingezet met een optocht naar de parochiekerk waar een dankmis werd opgedragen door de jubilaris, pastoor Zegers, pastoor Janssen, ere-docent van de universiteit van Tilburg en de confraters Brepoels en Deltour.De eucharistieviering werd opgeluisterd door beide fanfares en het parochiaal zangkoor.
De kinderen van de school zorgden voor een mooie choreografie en boden de jubilaris 5 goud-gele rozen aan. Pater Janssen verzorgde de homilie terwijl pastoor Zegers de gevoelens van de bisschop overbracht. René Houben hield een toespraak namens de gemeente terwijl burgemeester Stevens de ereschaal aanbood. Paul Vrijens bracht hulde namens de parochie die een misgewaad (kazuifel) aanbood.
Nadien had een groot missiefeest plaats, alzo heeft de bevolking van Kanne pater René iets willen aanbieden wat in het oorlogsjaar 1940 bij zijn wijding niet mogelijk was. Het missiefeest bracht netto 214.223 fr. op. Daarboven op nog 100.000 fr. aan giften.


Voor zijn vertrek terug naar Columbia werd de pater in oktober 1990 opgenomen in het ziekenhuis St.-Joseph te Luik voor een hartoperatie. Hij kreeg een pacemaker ter ondersteuning van zijn hart. Hij werd uit het ziekenhuis ontslagen begin november terwijl zijn vertrek gepland is op 19 november. Hij zou de Kannenaren nogmaals komen bedanken in de eucharistieviering van 17-18 november. Het werd hem afgeraden omwille zijn lichamelijke gesteldheid. Zondagmorgen 18 november werd hij met een trombose weer opgenomen in het hospitaal te Luik. Hij wilde echter per se naar Columbia. De dokters laten hem niet gaan, maar op aandringen van pater René en het tekenen door drie personen dat zij de verantwoording op zich nemen mag hij vertrekken uit het ziekenhuis.
Pater René werd overgeplaatst naar Manizales. Hij ijverde daar vooral voor de syndicaten. De gezondheid van pater René blijft wankel en hij besluit om het sacrament van de zieken te ontvangen. De pas gewijde priester dient het sacrament toe.
Op zaterdag 7 maart 1992 omstreeks 15u15 (21u15 onze tijd) is pater René overleden. Zijn lichaam werd meer dan 2 uur opgebaard in de kathedraal van Manizales. Hij werd begraven op 8 maart om 12u00 op het kerkhof te midden de zijnen. Hij werd in Kanne herdacht op zaterdag 21 maart om 10u30.


[1] De Bogotazo is het begin van een burgeroorlog (Violencia), die tien jaar duurde en 200.000 levens kostte. Het was de strijd tussen de conservatieve en de liberale partij.